Deze week zat ik tegenover iemand die zichzelf kwijt was, en ze wist het zelf ook. Ze kon het zelfs heel helder benoemen: de kennis die ze had opgebouwd, de vaardigheid waarmee ze haar leven had geleefd, de vrouw die ze altijd had gekend als zichzelf, die voelde onbereikbaar geworden. De verbinding was er nog ergens, maar ze kon er niet meer bij. Ze zei het rustig. Maar ik voelde wat eronder zat, en ik herkende het precies.

Daisy Bloom samenwerking bij De Infabriek Boekel: een nieuwe plek naast Lieshout en Gemert.

Tien dagen lang sprak ik niet. Geen telefoon, geen muziek, geen boek, geen oogcontact. Alleen stilte. Veel mensen zijn nieuwsgierig naar mijn ervaring en dat begrijp ik. Vipassana roept iets op. Bij sommige mensen een verlangen, bij anderen vooral vragen.

We leven in een tijd waarin onrust geregeld wordt benaderd als iets wat opgelost moet worden. Gevoelens krijgen een naam, spanning wordt verklaard, vermoeidheid wordt geanalyseerd, en ondertussen blijven we praten, denken en doorgaan, terwijl het lichaam signalen blijft geven.

Misschien herken je het wel. Dat gevoel dat je al maanden vooruitgeduwd wordt, terwijl je lijf eigenlijk al lang op de rem staat. Je dagen zijn gevuld, je hoofd blijft draaien en zelfs wanneer je eindelijk thuis bent, voelt het alsof je ergens nog steeds “aan” staat.

In de spirituele wereld hoor je vaak uitspraken als: “zij zit in een lage energie” of “hij trilt op een hoge frequentie”. Laag wordt dan gekoppeld aan negativiteit, zwaarte of angst, en hoog juist aan licht, liefde en verbinding. Maar wat betekent dit eigenlijk als we het bekijken vanuit de natuurkunde en het lichaam?

Soms merk ik het meteen. Mijn lijf voelt zwaarder, mijn energie stroomt niet goed, mijn hoofd wil grip. Dan weet ik dat ik even in 3D ben beland. En dat is oké. Ik weet inmiddels hoe ik daar weer uit kan bewegen.

Er zijn momenten waarop woorden niet genoeg zijn. Je voelt iets, diep vanbinnen, maar je kunt het niet precies benoemen. Het is als een beweging die door je heen trekt, een weten zonder vorm. Voor mij is dat geen gemis, maar een herinnering: trilling was er al voordat we leerden spreken. Alles wat leeft trilt. De aarde. Je lichaam. Je adem.

Morgen is het zover: de allereerste Snoozeldag en eerlijk gezegd voelt dat best bijzonder. Niet alleen omdat het een nieuw concept is binnen Daisy Bloom, maar vooral omdat het zo organisch is ontstaan. Niet bedacht aan een bureau, maar gegroeid vanuit de praktijk en de mensen die mijn klankreizen op woensdagavond en donderdagochtend bezoeken.

In 2010 veranderde mijn leven in een paar seconden. Mijn paard sloeg op hol, ik verloor de controle, vloog uit de bocht en maakte een koprol – samen met het paard. Ik zie het nog steeds voor me: die benen boven me, het onvermogen om te sturen, de snelheid waarmee alles gebeurde.

Innerlijke rust. Het heet niet voor niets innerlijke rust. Echte rust begint namelijk niet buiten jezelf, maar ín jezelf. Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik heb geleerd – en nog steeds iedere dag oefen.

Het begon ooit met een zachte klankschaal in mijn handen. Ik sloeg hem voorzichtig aan, en nog voor het geluid volledig tot mij doordrong, voelde ik het al in mijn borst. Een trilling. Een opening. Alsof iets in mij, iets ouds, iets vermoeids eindelijk uit kon ademen. Vanaf dat moment wist ik: dit is meer dan geluid. Dit is heling.