De aarde draagt je. Waarom zijn we dat vergeten?

We zijn gewend om alles zelf te dragen. Onze verantwoordelijkheden, onze zorgen, de verwachtingen van anderen. We zetten onze schouders eronder, houden ons sterk en gaan door. Maar wanneer staan we eigenlijk nog stil bij iets wat ons al die tijd draagt?

De aarde onder onze voeten. De grond waarop we staan, de natuur waar we deel van uitmaken. We zijn er zo vertrouwd mee geraakt dat we bijna vergeten hoe wezenlijk die verbinding is.

De eerste keer dat ik bewust kennismaakte met het woord gronden, was tijdens een chakraopleiding. We deden een visualisatie waarin we ons voorstelden dat er vanuit onze voeten wortels de aarde in groeiden. Die wortels mochten helemaal doorlopen tot aan het hart, de kern van Moeder Aarde. Het was een innerlijke reis waarin ik voor het eerst bewust stilstond bij het idee dat ik me met de aarde kon verbinden.

Ik vond het ontzettend lastig.

Ik heb daar jaren mee geworsteld. Ik was bezig met visualiseren, met proberen te voelen en met het idee dat ik ergens naartoe moest om die verbinding te ervaren. Pas later begon ik te begrijpen hoe ingewikkeld het voor mij was om werkelijk in mijn eigen lichaam aanwezig te zijn. Wanneer je lichaam niet als een veilige plek voelt, kan het moeilijk zijn om er helemaal in te zakken. Je aandacht gaat naar buiten, naar boven, naar je gedachten of naar alles wat je helpt om even afstand te nemen van wat je vanbinnen ervaart.

In spirituele kringen wordt daar ook wel het woord ascenderen voor gebruikt: de aandacht verplaatsen naar hogere bewustzijnslagen. Voor mij werd de terugkeer naar mijn lichaam uiteindelijk minstens zo belangrijk als alles wat ik daarbuiten probeerde te ontdekken.

Want wat als ik de verbinding met de aarde al die tijd aan het zoeken was op een plek waar ik haar niet hoefde te zoeken?

Ik bén natuur. Mijn lichaam is natuur. Het bestaat uit water, mineralen, weefsels, cellen en organen. Ik adem lucht in en uit. Mijn lichaam beweegt, herstelt, groeit en verandert. Ik ben onderdeel van hetzelfde levende systeem waarin bomen groeien, rivieren stromen en seizoenen elkaar afwisselen.

Kijk maar eens naar de patronen om je heen. De vertakkingen van bomen en de vertakkingen van onze luchtwegen hebben visuele overeenkomsten. De nerven in een blad brengen water en voedingsstoffen naar de plekken waar ze nodig zijn. In ons lichaam zorgen vertakte bloedvaten en zenuwen voor transport en communicatie. De patronen zijn niet identiek en ze hebben niet allemaal dezelfde functie, maar ze laten wel zien hoe vaak vertakkingen en herhalende structuren in de natuur voorkomen.

Ook mijn eigen vingerafdrukken herinneren me aan hoe een uniek patroon zich in een lichaam vormt. Wanneer ik naar de natuur kijk, zie ik overal vormen die me aan het leven in mij doen denken.

Voor mij is dat geen bewijs dat alles letterlijk hetzelfde is. Het is een manier om te ervaren hoe nauw ik me verbonden voel met de wereld waarvan ik deel uitmaak.

En toch leven we vaak alsof we daar los van staan.

We moeten sterk zijn. Onze schouders eronder zetten. Doorzetten wanneer het moeilijk wordt. Zelf onze boontjes doppen en vooral zorgen dat we alles aankunnen wat het leven van ons vraagt. We leren onszelf overeind te houden, letterlijk en figuurlijk. We spannen onze spieren aan, houden onze adem vast en dragen steeds meer, totdat we haast vergeten dat we ook ergens op mogen steunen.

Maar wat als je niet alles zelf hoeft te dragen?

De aarde ligt al onder je voeten. De zwaartekracht houdt je op de grond. Wanneer je staat, hoef je niet iedere spier in je lichaam bewust aan te spannen om te voorkomen dat je wegzweeft. Je lichaam gebruikt natuurlijk wel spieren om je houding te reguleren en je evenwicht te bewaren, maar je hoeft jezelf niet met pure wilskracht overeind te houden.

De aarde draagt je gewicht.

En die gedachte heeft voor mij een enorme betekenis gekregen.

Ik zie het tijdens mijn yinlessen. Ik zie het bij mensen die in een hangmat in de Dome liggen. Er verandert iets wanneer iemand de gelegenheid krijgt om het eigen gewicht werkelijk te laten rusten. Wanneer de vloer, de mat of de hangmat het lichaam ondersteunt en er minder reden is om alles zelf vast te houden.

Ik zie hoe waardevol het kan zijn om die ondersteuning bewust te ervaren. Niet omdat ieder lichaam onmiddellijk ontspant zodra het gaat liggen, maar omdat je jezelf de gelegenheid geeft om te ontdekken wat er gebeurt wanneer je niet voortdurend op eigen kracht probeert door te gaan.

En hoe langer ik met klank, adem en beweging werk, hoe sterker mijn eigen verbinding met de aarde wordt.

Ik hoef inmiddels geen wortels meer te visualiseren die vanuit mijn voeten naar het hart van de aarde groeien. Ik hoef geen voorstelling te maken om mezelf te vertellen dat ik verbonden ben. Ik kan naar buiten gaan, mijn voeten op de grond voelen en in gedachten eenvoudig hallo zeggen tegen de aarde.

Dankjewel dat ik hier mag lopen. Dankjewel dat je me draagt.

Ik voel mijn voeten. Ik voel mijn lichaam. Ik ben hier.

Dat is voor mij gronden geworden.

Wat de wetenschap ons vertelt over die verbinding

Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar de relatie tussen natuur en menselijk welzijn. Een meta-analyse uit 2024, gepubliceerd in het International Journal of Mental Health Nursing, onderzocht de effecten van natuurbeleving bij volwassenen met psychische klachten. De onderzoekers vonden aanwijzingen voor verbeteringen in onder meer stemming, kwaliteit van leven en bepaalde mentale gezondheidsuitkomsten. De resultaten verschilden per uitkomst en de onderzoekers wijzen op beperkingen in de kwaliteit en opzet van de studies.

PubMed+1

Dat vind ik interessant, omdat het aansluit bij wat ik zelf ervaar wanneer ik bewust tijd in de natuur doorbreng. Buiten zijn kan je uitnodigen om te vertragen, je zintuigen te gebruiken en je aandacht te verplaatsen van wat er in je hoofd gebeurt naar wat je op dat moment ervaart.

Er bestaat daarnaast onderzoek naar earthing, waarbij mensen rechtstreeks contact maken met de aardbodem, bijvoorbeeld door op blote voeten te lopen. De specifieke gezondheidsclaims over het uitwisselen van elektronen met de aarde zijn tot nu toe onvoldoende onderbouwd. Het is dus belangrijk om onderscheid te maken tussen de mogelijke waarde van natuurbeleving en de nog onbewezen verklaringen over elektrische energie-uitwisseling.

Cleveland Clinic+1

Voor mij hoeft dat onderscheid mijn ervaring niet kleiner te maken. Ik hoef niet te bewijzen dat er een bijzondere elektrische overdracht plaatsvindt om te kunnen ervaren dat buiten lopen, de grond voelen en bewust aanwezig zijn me goed doen.

Ik zie de aarde als een plek waar ik me mee kan verbinden. Ik ervaar het als opladen wanneer ik tijd neem voor wat mij voedt, en als ontladen wanneer ik spanning bewust aandacht geef en mijn lichaam de gelegenheid bied om die spanning te laten afnemen. Dat is mijn ervaring en mijn manier van kijken. De aarde hoeft daarvoor geen medisch wondermiddel te zijn.

Maar er is nog een laag in mijn verhaal. De aarde is voor mij niet alleen een plek waar ik naar terugkeer. Ze vormt de basis van hoe ik naar het leven kijk.

De aarde is het begin van mijn vier elementen

De vier elementen, aarde, water, lucht en vuur, lopen als een rode draad door Daisy Bloom. Ze zijn voor mij manieren om verschillende aspecten van het menselijk leven te begrijpen en te ervaren. En in mijn visie begint die beweging bij de aarde.

Aarde is draagkracht.

Het is de basis waarop je staat. Het vertrouwen dat je ergens op kunt steunen, waardoor je niet alles zelf hoeft vast te houden. Wanneer ik vanuit die draagkracht naar mezelf kijk, ontstaat er iets anders dan wanneer ik voortdurend bezig ben om sterk te zijn, alles onder controle te houden en me aan te passen aan mijn omgeving.

Vanuit die basis komt voor mij het water in beweging.

Water staat voor gevoel en beweging.

Een rivier kan stromen omdat het landschap haar bedding vormt. Water beweegt, zoekt zijn weg en verandert van vorm. Zo kijk ik ook naar emoties. Ze kunnen stromen, veranderen en ruimte innemen. Daarvoor is het belangrijk dat ik ze kan ervaren zonder onmiddellijk te proberen ze weg te duwen, vast te zetten of onder controle te krijgen.

Wanneer ik voldoende draagkracht ervaar, kan ik meer vertrouwen ontwikkelen in mijn vermogen om met mijn gevoelens om te gaan. Ik hoef niet iedere emotie te vermijden en ik hoef ook niet iedere emotie direct op te lossen.

Dan ontstaat er ruimte.

Lucht staat voor ruimte, adem en beweging.

Ruimte om te voelen wat er in mij leeft. Ruimte om mijn eigen plek in te nemen en mijn grenzen te herkennen. Ruimte om nee te zeggen wanneer iets niet bij mij past en ja te zeggen tegen wat mij voedt.

Ik zie hoe klein onze wereld kan worden wanneer we voortdurend rekening houden met anderen, onze eigen behoeften naar achteren schuiven en bang zijn om iemand teleur te stellen. We houden gevoelens binnen, passen ons aan en proberen de beweging in onszelf te beperken.

Maar wanneer ik mezelf ruimte geef, ontstaat er iets nieuws. Ik kan onderzoeken wat ik wil, wat ik nodig heb en hoe ik me door de wereld wil bewegen.

En vanuit die ruimte komt het vuur.

Vuur staat voor levenslust, creatiekracht, passie en transformatie.

Daar ontstaan dromen en ideeën. Daar groeit het verlangen om iets wat vanbinnen leeft ook daadwerkelijk vorm te geven. Het vuur brengt beweging naar buiten. Het laat zien wie je bent en wat je de wereld te bieden hebt.

Maar vuur heeft ruimte nodig. En die ruimte vraagt draagkracht.

Wanneer ik mezelf steeds kleiner maak, mijn gevoelens inhoud en mijn verlangens opzijschuif, wordt het moeilijker om dat innerlijke vuur te voelen. Mijn wereld wordt kleiner en mijn beweging neemt af. Ik houd vast waar ik eigenlijk wil bewegen en pas me aan waar ik mijn eigen plek zou willen innemen.

Daarom begin ik bij de aarde.

Niet omdat de andere elementen minder belangrijk zijn, maar omdat ik in mijn eigen ervaring steeds meer ontdek hoe wezenlijk het is om eerst te voelen dat ik ergens op kan steunen.

De elementen beïnvloeden elkaar voortdurend. In mijn visie vormt de aarde de bedding voor het water, geeft lucht ruimte aan de beweging en kan vuur vanuit die ruimte tot uitdrukking komen.

En dan is er de ether, of het element ether, zoals ik het zelf ervaar: het onzichtbare, het veld waarin alles samenkomt. Het hier en nu waarin ik niet alleen over het leven nadenk, maar het daadwerkelijk ervaar.

Wanneer ik met beide benen op de grond sta, mijn lichaam voel en vanuit mijn eigen essentie leef, ontstaat er voor mij een andere verhouding tot alles wat in mij beweegt. Ik kan voelen zonder direct te reageren. Ik kan ruimte innemen zonder mezelf te verliezen. Ik kan mijn passie volgen zonder voortdurend te twijfelen of ik daar wel mag zijn.

Dat is de samenhang die ik in mijn werk bij Daisy Bloom steeds verder ontdek.

Mijn lichaam heeft een moeder: de aarde

Hoe langer ik dit werk doe, hoe minder ik de verbinding met de aarde zie als iets wat ik moet bereiken. Ik hoef mezelf niet voortdurend te verbeteren of nog een techniek aan te leren om verbonden te mogen zijn.

Ik mag terugkeren naar wat er al is.

Naar mijn voeten op de grond. Naar mijn adem. Naar het gewicht van mijn lichaam dat wordt ondersteund. Naar het besef dat ik onderdeel ben van een levende wereld en dat ik daarin mijn eigen plek mag innemen.

Ik noem de aarde weleens mijn moeder. Niet als wetenschappelijke uitspraak, maar vanuit mijn gevoel van verbondenheid. Zij is de bodem waarop mijn leven zich afspeelt. Zij draagt mijn lichaam, zoals ze ook de rivieren, de bossen en de zeeën draagt.

En als ik vanuit dat vertrouwen naar mezelf kijk, verandert er iets in de manier waarop ik wil leven.

Ik hoef mijn kracht niet langer alleen te zoeken in hoeveel ik aankan. Ik wil ook leren vertrouwen op hoeveel ondersteuning er al is. Ik wil voelen wanneer ik spanning vasthoud en mezelf de gelegenheid geven om die spanning te laten afnemen. Ik wil mijn gevoelens ruimte geven en mijn verlangens serieus nemen.

Want mijn licht laten zien in de wereld vraagt niet alleen om vuur. Het vraagt ook om een bedding waarin dat vuur kan branden.

En die bedding begint voor mij bij de aarde.

Ik kan mezelf dragen, want de aarde draagt mij al.

Misschien is dat wel de verbinding waar ik steeds opnieuw naar terugkeer. Niet iets wat ik buiten mezelf hoef te zoeken, maar iets wat ik opnieuw mag ervaren zodra ik mijn aandacht richt op de grond onder mijn voeten.

Wanneer heb jij voor het laatst echt gevoeld dat je gedragen wordt?

Liefs Daisy Bloom