Afscheid nemen van wie je was.

Deze week zat ik tegenover iemand die zichzelf kwijt was, en ze wist het zelf ook. Ze kon het zelfs heel helder benoemen: de kennis die ze had opgebouwd, de vaardigheid waarmee ze haar leven had geleefd, de vrouw die ze altijd had gekend als zichzelf, die voelde onbereikbaar geworden. De verbinding was er nog ergens, maar ze kon er niet meer bij. Ze zei het rustig. Maar ik voelde wat eronder zat, en ik herkende het precies.

Er is een oud gezegde, zo oud dat het zijn wortels heeft in het boek Spreuken: wie niet horen wil, die zal voelen. Eeuwenlang werd het gebruikt als vermaning, maar ik lees er iets anders in. Iets wat ik in mijn eigen leven van dichtbij heb meegemaakt en wat ik sindsdien zie bij vrijwel iedereen die bij mij aan de deur klopt. Het lichaam spreekt altijd. Het fluistert eerst, zacht en geduldig, en als we blijven doorgaan zonder te luisteren, wordt het volume hoger. En als we ook dat negeren, komt de man met de hamer.

In 2010 vloog ik uit de bocht met mijn paard, en ik ben er heilig van overtuigd dat dat geen toeval was. Ik leefde een leven dat niet meer in lijn was met wie ik in essentie ben. Ik deed wat ik dacht te moeten doen, wat van me verwacht werd, wat goed voelde voor de mensen om mij heen, en ondertussen raakte ik verder en verder verwijderd van mezelf. Mijn lichaam had me dat al een tijdje laten weten, op manieren die ik kon weg verklaren of negeren, totdat er een moment kwam waarop dat niet meer ging. De klap activeerde iets wat er al lang in zat: whiplash en fibromyalgie, tegelijk, en waar ik daarvoor op honderd kilometer per uur door het leven ging, stond ik ineens stil op vijf. Mijn hoofd wilde nog. Mijn lijf weigerde simpelweg verder.

Wat dan volgt, is iets wat weinig mensen je van tevoren vertellen, en wat ik zelf ook niet had verwacht. Je komt in een niemandsland terecht. Je oude identiteit is er nog als herinnering, je ziet haar, je kent haar, je wilt haar terug, maar je kunt er niet meer bij. En de nieuwe jij bestaat nog niet, die wordt nog geboren, terwijl jij ertussenin staat, in een ruimte die geen naam heeft en die allesbehalve fijn voelt. Dat is rouw. Echte rouw, om wie je was, om wat je kon, om het leven dat je kende en dat nu een andere vorm aanneemt.

Die rouw wordt zelden benoemd, zeker niet bij burn-out, bij overbelasting, bij chronische klachten. Er wordt gesproken over herstelstappen, over energiemanagement, over belastbaarheid opbouwen, maar zelden zegt iemand tegen je: je mag ook gewoon verdriet hebben om wie je was. Je mag afscheid nemen van een versie van jezelf. Je mag rouwen om wat er niet meer is, als eerlijk begin van wat er nog komen gaat.

In het revalidatiecentrum hoorde ik een arts tegen me zeggen dat ik niet meer beter zou worden, dat ik maar moest wennen aan mijn nieuwe levensstijl. Ik geloofde het één dag. Daarna voelde ik iets wat sterker was dan die woorden, een weten van binnenuit dat er een andere weg was, ook al kon ik hem niet zien en wist ik niet hoe hij eruit zou zien. Dat gevoel heb ik vastgehouden, op de dagen dat mijn lichaam pijn deed van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, op de dagen dat ik mezelf niet meer herkende, op de dagen dat ik dacht: als dit de rest van mijn leven is, dan weet ik niet hoe ik dat moet dragen.

Het heeft bijna tien jaar geduurd. Tien jaar van zoeken, van fouten maken, van zachtheid leren, van dingen loslaten waarvan ik dacht dat ze mij definieerden. En ik ben hersteld, volledig, door te leren stoppen met vechten tegen wie ik aan het worden was.

HET LICHAAM IS GEEN VIJAND

Wij zijn geconditioneerd om van pijn en ongemak weg te bewegen. Als er iets pijn doet, willen we het oplossen, wegstoppen, overstemmen. Dat is begrijpelijk, maar het is precies het tegenovergestelde van wat het lichaam nodig heeft. Want pijn is geen storing, pijn is een boodschap. Het lichaam is er om ons te herinneren aan wat we zijn vergeten, om ons terug te roepen naar onszelf, naar onze essentie, naar het pad dat echt bij ons hoort.

Er zat in mijn fibromyalgie een boodschap die ik pas later kon ontvangen. Jarenlang had ik mijn eigen woorden ingeslikt omdat ik de mensen om mij heen niet wilde kwetsen, omdat ik wilde zorgen, plezieren, aanpassen, en wat eigenlijk voor een ander bedoeld was, sloeg ik op in mijn eigen systeem. Dat is wat chronische pijn mij uiteindelijk heeft geleerd, als inzicht, als les, als iets wat ik nu doorgeef aan ieder die herkent wat ik beschrijf: als je voor iedereen zorgt behalve voor jezelf, betaal je daar een prijs voor, en die prijs presenteert zich in je lichaam.

De moeilijkste les was stoppen met de mening van anderen op een voetstuk te zetten, stoppen met leven voor bevestiging die van buiten moest komen, en mijn eigen mening over wie ik ben en mag zijn op de eerste plaats leren zetten. Dat klinkt logisch als je het zo leest. Het is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.

Het lichaam zou bedding moeten zijn. Veiligheid. Een plek waar je kunt landen. En dat is ook de essentie van Daisy Bloom: terugkomen in je lijf, terugkomen bij je essentie. Want jouw hart, jouw buik, jouw systeem, dat weet wat het beste voor je is. Wij proberen alles vanuit het hoofd te beleven en vanuit de buitenwereld te regelen, terwijl de antwoorden al in ons zitten, wachtend op het moment dat we stil genoeg worden om ze te horen.

ZACHTHEID IS EEN TAAL DIE WERKT

Het vasthouden aan wie je was kost meer energie dan het loslaten, ook al voelt dat niet zo. Het voelt alsof loslaten opgeven is, alsof je de persoon die je was verraadt door haar los te laten, maar zolang je probeert terug te keren naar wie je was, maak je geen ruimte voor wie je bent. En je lichaam weet dat, het geeft je die informatie al de hele tijd, in de vermoeidheid, in de pijn, in het gevoel dat je vastloopt en dat iets fundamenteel niet meer klopt.

Een overbelast zenuwstelsel reageert op zachtheid, en zachtheid begint met één ding: jezelf toestaan om op een andere manier te kijken naar waar je nu staat, vanuit wat er nog wel is, vanuit wat je aan het worden bent in plaats van wat je verloren hebt. Dat is een fundamenteel andere oriëntatie, eentje die begint in het lichaam, in de adem, in de bereidheid om even te stoppen met rennen naar wie je was.

WAT JE NODIG HEBT

Je hebt een bedding nodig, een plek waar niets hoeft, waar je lichaam mag ontspannen zonder dat je er iets voor terug hoeft te geven, waar iemand naast je zit die je ziet zonder oordeel, zonder haast, zonder een agenda voor wie jij zou moeten worden.

Daisy Bloom is een uitnodiging terug naar jezelf. Naar rust, herstel en bewust zijn, en daarmee bedoel ik bewust zijn als toestand, als manier van in het leven staan, als thuiskomen in je eigen lichaam.

Voor mensen die vastlopen, overbelast zijn of zoeken naar een manier om terug te komen bij zichzelf, werk ik met privétrajecten van zes sessies, klankschaalmassage, ademwerk, of een combinatie van beiden, altijd afgestemd op wat jij op dit moment nodig hebt. Klankschaalmassage is bijzonder geschikt als je zenuwstelsel al lang op alert heeft gestaan, omdat de trilling van de schalen plekken bereikt waar woorden niet komen, en je lichaam begint te ontspannen zodra het de ruimte krijgt. Ademwerk helpt je landen, want de adem is altijd bij je, maar bij overbelasting wordt hij onbewust ingehouden, hoog en smal, en bewust met de adem werken brengt je terug in je lijf en geeft je toegang tot iets wat al die tijd op je heeft gewacht.

En als je samen met je partner door een zware periode gaat en daarin meer draagkracht en verbinding wil, is er ook de mogelijkheid om als duo een traject te doen, zes sessies naast elkaar, dichter bij jezelf en dichter bij elkaar.

JE BENT AL HEEL

Er is niks mis met jou. Je bent overladen, en dat is iets anders.

Herstel vraagt om de bereidheid te kijken wat er is, om ruimte te maken voor wie je aan het worden bent, en om jezelf daarin te zien met zachtheid in plaats van met de maatstaf van wie je ooit was. Je bent al heel, in je kern, onder alles wat erbovenop is gekomen. En jouw lichaam weet de weg terug.

Als je voelt dat het tijd is om de snowglobe even stil te zetten, ben ik er, en we kijken samen wat op dit moment het beste bij jou past.