We leven in een tijd waarin onrust geregeld wordt benaderd als iets wat opgelost moet worden. Gevoelens krijgen een naam, spanning wordt verklaard, vermoeidheid wordt geanalyseerd, en ondertussen blijven we praten, denken en doorgaan, terwijl het lichaam signalen blijft geven.
Niet omdat we tekortschieten, maar omdat de aandacht gemakkelijk naar buiten wordt getrokken en luisteren naar wat zich van binnen aandient geen vanzelfsprekend onderdeel meer is van het dagelijks leven.
Stilte kan gezien worden als ontspanning, terwijl stilte in werkelijkheid niet altijd direct comfortabel wordt ervaren. Stilte maakt zichtbaar waar spanning aanwezig is, waar angst leeft en waar aandacht nodig is. Juist daarom wordt stilte regelmatig vermeden. Dagen worden gevuld met beweging, prikkels en geluid, en zelfs momenten die bedoeld zijn om te rusten krijgen een invulling, omdat zodra het stil wordt, de binnenwereld hoorbaar wordt. Dat kan onrust oproepen, niet omdat stilte verkeerd is, maar omdat er iets gezien wil worden.
Wanneer we hier spreken over stilte, bedoelen we niet uitsluitend de afwezigheid van geluid. Stilte gaat niet alleen over wat er buiten ons gebeurt, maar vooral over wat er van binnen plaatsvindt. Het kan buiten stil zijn, terwijl het in ons hoofd en lijf onrustig blijft, en het kan juist zo zijn dat er geluid aanwezig is, terwijl er van binnen een stille plek voelbaar wordt. Die innerlijke stilte is niet afhankelijk van omstandigheden om ons heen.
Tegelijkertijd kan de stilte om ons heen wel degelijk een uitnodiging zijn. Wanneer de omgeving stiller wordt, worden innerlijke klanken en sensaties hoorbaarder. Gedachten, gevoelens en lichamelijke signalen krijgen ruimte om zich te laten zien, zodat ze herkend kunnen worden, doorvoeld en uiteindelijk losgelaten. Op die manier kan het binnen geleidelijk net zo stil worden als het buiten.
Twintig jaar geleden maakte ik voor het eerst bewust kennis met mijn innerlijke wereld tijdens een cursus waarin werd gewerkt met visualisaties en lichaamsbewustzijn. Daar ontdekte ik dat er in mij een plek is die losstaat van wat zich aan de oppervlakte afspeelt, een stille kern die niet afhankelijk is van omstandigheden. In die periode vond ik het moeilijk om alleen te zijn en riep stilte spanning op, maar door mezelf voorzichtig uit te nodigen om stil te worden, begon ik te merken dat er iets anders gebeurde. De binnenwereld werd waarneembaar, niet vaag of abstract, maar concreet en voelbaar in het lichaam. Stilte bleek geen afwezigheid te zijn, maar een ingang.
Wanneer afleiding wegvalt en praten of verklaren geen houvast meer biedt, blijft er weinig over om achter te schuilen. Geen taken, geen gesprekken, geen manieren om gedachten te dempen. Alleen wat zich aandient. Dat kan confronterend zijn, niet omdat er iets mis is, maar omdat ongemak doorgaans wordt vermeden. Het brein reageert dan vanuit bekende patronen zoals vechten, vluchten, bevriezen of aanpassen, met als doel controle te houden. Wat echter wordt vermeden, verdwijnt niet. Het blijft aanwezig en vraagt aandacht.
Ontspanning ontstaat niet door afleiding, maar wanneer het zenuwstelsel veiligheid ervaart en ruimte krijgt om te laten zijn wat er is. Dat vraagt geen analyse, maar aanwezigheid en een bereidheid om niet direct in te grijpen.
In dit licht vormen klank, muziek en adem geen tegenstelling tot stilte, maar een ondersteuning ervan. Tijdens klankreizen is er geluid, bij ademwerk klinkt muziek en ook tijdens Yin Yoga is er een muzikale bedding aanwezig. Deze klanken zijn geen afleiding, maar een hulpmiddel dat het lichaam kan helpen om naar binnen te keren. Resonantie en trilling kunnen het denken verzachten en het zenuwstelsel uitnodigen om te reguleren, waardoor de aandacht zich vanzelf verplaatst van het hoofd naar het lichaam.
De sessies bij Daisy Bloom maken gebruik van deze ondersteunende werking van klank en muziek om een veilige bedding te creëren. Klanken kunnen helpen om innerlijke sensaties hoorbaar en voelbaar te maken, zodat wat zich aandient herkend kan worden, doorvoeld en losgelaten. Vanuit die bedding kan innerlijke stilte ontstaan, niet doordat het stil wordt buiten ons, maar doordat er van binnen ruimte komt. Wanneer die innerlijke stilte voelbaar wordt, kunnen geluiden in de buitenwereld blijven bestaan zonder dat ze de verbinding met jezelf verstoren.
Wanneer iemand bereid is om te kijken naar wat zich aandient, zonder het weg te duwen of te willen begrijpen, ontstaat er verzachting. Niet omdat er iets wordt opgelost, maar omdat het lichaam ruimte krijgt om spanning los te laten. Het lichaam volgt zijn eigen ritme en weet hoe regulatie werkt wanneer het niet wordt tegengehouden.
Dit wordt zichtbaar tijdens stilte, klank, adem of Yin Yoga. Niet als een mentaal inzicht, maar als een lichamelijke ervaring. De ademhaling vertraagt, het lichaam wordt zwaarder, schouders zakken, soms ontstaan kleine ontladingen of valt iemand in slaap. De ruimte verandert. Dat moment is niet te sturen. Het ontstaat wanneer iemand zichzelf toestemming geeft.
Het werk bij Daisy Bloom is hierop gebaseerd. Minder sturen en meer ruimte. Vertrouwen op het lichaam in plaats van op het denken. Yin Yoga nodigt uit om grenzen te voelen en het midden te vinden tussen forceren en vermijden, niet om verder te komen, maar om aanwezig te blijven bij wat het lichaam aangeeft. Klankreizen en klankveldreizen bieden een bedding waarin ontvangen centraal staat, waarin gevoeld kan worden wat klank teweegbrengt zonder interpretatie of oordeel. Ademwerk verbindt lichaam en geest en maakt voelbaar wat ruimte krijgt wanneer spanning wordt toegelaten in plaats van vastgehouden.
In al deze vormen staat veiligheid centraal. Vanuit veiligheid kan ontspanning ontstaan.
Een zenuwstelsel dat langere tijd in een staat van overleving heeft gefunctioneerd, schakelt niet abrupt om. Bij kortdurende stress herstelt het lichaam vanzelf, maar bij langdurige spanning raakt dat systeem ontregeld en zijn tijd, herhaling en een veilige bedding nodig. Terugvallen horen bij dat proces en zijn geen teken dat het niet werkt, maar van opnieuw afstemmen.
De snelheid van deze tijd maakt dat veel mensen zich los voelen van hun lichaam. Prikkels, verwachtingen en externe invloeden trekken de aandacht naar buiten, terwijl het gevoel van veiligheid in het eigen lijf ontbreekt. Wat deze tijd vraagt, is niet meer doen, maar terugkeren naar wat voelbaar is.
Het is mogelijk om daarin een andere keuze te maken, ongeacht hoe lang onrust aanwezig is geweest. Die keuze begint bij toestemming. Toestemming om te voelen, om te luisteren en om niet weg te bewegen van wat zich aandient. Stilte hoeft geen bron van onrust te blijven. Wanneer onrust wordt aangekeken, kan zij de weg openen naar rust.
Wat er tussen jou en rust in staat, is niet het leven zelf, maar angst. En wanneer die angst ruimte krijgt, ontstaat er ruimte daarachter.
Liefs Daisy
Reactie plaatsen
Reacties