Misschien herken je het wel. Dat gevoel dat je al maanden vooruitgeduwd wordt, terwijl je lijf eigenlijk al lang op de rem staat. Je dagen zijn gevuld, je hoofd blijft draaien en zelfs wanneer je eindelijk thuis bent, voelt het alsof je ergens nog steeds “aan” staat.
Alsof er in jou een schakelaar ontbreekt die anderen wel lijken te hebben: een manier om echt uit te gaan, om echt te zakken, om echt tot rust te komen.
Veel mensen leven tegenwoordig in die voortdurende alertheid. Het begint vaak subtiel, je merkt het bijna niet. Je slaapt wat lichter. Je raakt sneller geïrriteerd. Je lijf doet moe aan, maar je gedachten blijven doorrennen. En na een tijd begin je te voelen dat stilte vreemd is geworden. Dat het je bijna onrustig maakt. Dat je lichaam, hoe hard je ook probeert te ontspannen, geen ruimte meer vindt.
Maar ergens diep vanbinnen weet je: zo wil je je niet meer voelen.
Er is een verlangen naar rust. Echte rust. Die rust waar je zakt in jezelf. Waar je adem dieper wordt. Waar je lichaam eindelijk mag uitademen in plaats van steeds maar vasthouden. Waar je even niets hoeft, niet sterk hoeft te zijn, niet hoeft bij te benen. Waar je systeem kan herstellen van al die dagen, maanden, jaren van spanning.
En precies dat verlangen hoor ik keer op keer wanneer mensen hier voor het eerst binnenkomen. Niet uitgesproken als een duidelijk doel, maar voelbaar in hun hele houding. In de snelle blik in hun ogen. In de schouders die net wat hoger staan dan comfortabel is. In die eerste zin die bijna iedereen uitspreekt zonder het zelf te horen: ik ben zo moe. Ik ben zo prikkelbaar. Ik sta altijd aan. Ik kan niet meer ontspannen.
Het zijn geen zwaktes. Het zijn signalen.
Het lichaam praat, al ver voordat wij luisteren.
Rust is geen luxe. Rust is een basisbehoefte die we in deze tijd zijn kwijtgeraakt. En omdat we die kwijt zijn, voelen veel mensen zich afgesneden van zichzelf. Van hun gevoel. Van hun lichaam. Van dat zachte stuk in hen dat ooit vanzelfsprekend was, dat ooit wist hoe je moest landen.
Wanneer iemand dan voor het eerst bij mij in de ruimte ligt, op de tafel of op het matras, gebeurt er iets wat moeilijk met woorden te vangen is. Ze hebben nog maar net hun ogen gesloten, of je ziet hoe hun hele systeem zoekt naar toestemming. Mag ik loslaten? Mag ik zakken? Mag ik veilig zijn?
En precies daar ontstaat de bedding.
Mijn manier van werken is niet ingewikkeld, niet groots, niet spiritueel verpakt. Het is eenvoudig. Aandacht. Adem. Resonantie. Trilling. Stilte. Dat wat je lichaam aanspreekt zonder dat je erover hoeft na te denken. Want juist wanneer woorden te veel worden, gaat het lichaam op zoek naar een andere ingang. Een zachtere. Een sensitievere. Een dieper gelegen opening waar spanning kan wegvloeien en rust kan binnenkomen.
Die plek ken ik goed. Ik ben er zelf geweest, in die jaren dat rust iets was wat ik alleen maar van een afstand kon zien. In mijn jeugd ontbrak die rust. Het was zoeken, worstelen, overleven. Ik wist niet hoe je moest landen in jezelf. En omdat ik dat zo vaak gemist heb, voel ik vandaag feilloos wanneer iemand hetzelfde meedraagt. Die behoefte aan veiligheid. Aan bedding. Aan eenvoud. Aan een plek waar niets hoeft, waar niemand aan je trekt, waar jij even mag bestaan zonder verwachting.
Daar komt mijn waarom vandaan. Dat stille weten dat als ik iemand een fijn gevoel kan geven, een gevoel van rust, zachtheid of ruimte, dat het leven zin heeft. Niet vanuit ego, maar vanuit herkenning. Omdat ik weet hoe het voelt als spanning je hele lichaam vult. En ik weet hoe het voelt wanneer rust weer terugkomt. Wanneer je systeem eindelijk mag uitademen. Wanneer je je eigen essentie weer begint te voelen.
Tijdens een klankreis, een klankschaalmassage, Yin Yoga of een ademsessie zie ik telkens opnieuw hoe het lichaam reageert wanneer het voor het eerst weer ruimte krijgt. Schouders zakken. Ademen wordt dieper. De blik verzacht. De energie verandert subtiel, alsof er ergens iets openklikt wat al die tijd dicht zat. En het bijzondere is: het is geen doen. Het is toestaan. Het lichaam herinnert zichzelf.
Het lichaam weet hoe rust voelt.
Het is alleen vergeten.
Jij bent het alleen vergeten.
In een tijd waarin zoveel mensen overprikkeld, moe, gespannen of leeg zijn, is rust geen luxeproduct meer. Het is een noodzakelijke beweging terug naar jezelf. Een beweging die je niet hoeft te begrijpen. Alleen te voelen. Want rust is niet iets wat je bedenkt. Rust is iets wat je lichaam ontvangt.
Wanneer je merkt dat je ergens diep vanbinnen weet dat er iets moet veranderen, dat je niet langer wilt leven in die constante alertheid, dat je verlangen naar ruimte groter begint te worden dan je angst voor stilvallen, dan vertelt je lichaam je iets. Al maanden, misschien al jaren.
En dit mag jouw uitnodiging zijn.
Niet om hard te werken aan jezelf.
Niet om te analyseren.
Niet om te presteren.
Maar om te landen.
Om te voelen.
Om te zakken.
Om weer te luisteren naar dat stille stuk in jou dat altijd al wist hoe rust voelt.
Je hoeft niet te weten hoe.
Je hoeft alleen te verschijnen.
Echte rust is nooit ver weg.
Soms heb je alleen een plek nodig waar je lichaam het weer durft toe te laten.
Wil je voelen wat rust voor jou kan betekenen?
Je bent welkom bij een van de zachte belevingen van Daisy Bloom.
www.daisybloom.nl/belevingen
Reactie plaatsen
Reacties